سلام بابای بنیی عزیز و دوست داشتنی.
این قصه تو وبلاگ من هم هست.
جالب و آموزنده.
میدونید دلم میخواد یه جیغ بزنم سرتون بابت این همه منفی نگری تو وبلاگ.
نمیگم از نگاه های فرشته ها نگید از حرفاشون نگید اما خوب همه که این طوری نیستن.
به خدا خوبی هم هس. شادی هم هس.
خانواده های خوب هم هستن که به فرشتشون افتخار میکنن.
با سر بلندی دستشونو میگیرن.
چرا از موفقیت ها نمیگید؟
از لبخند ها نمی نویسید.؟
ها؟
هر روز سر کار اولین وبلاگی که نه اما از اولین وبلاگایی هست که چک میکنم.
اما همیشه یا هیچی ننوشتید یا از این چیزای این زیر نوشتید.

این قد حرص منو در نیارید لطفا.
داداش من تو خونه کلی با کلمات شیرینش شیرین زبوننی میکنه.
کلی چیز تازه یاد گرفته مثل بنی.
چرا از اونا نمینویسید که لبخند رو لب مردم بشونید نه اشک.
به نظر من نوشته های شما باعث میشه خانواده هایی که فرشته دارن
به جای انرزی گرفتن غم بگیرن.
نکنتد این کارو.
با سپا