با سلام

 ( عکس بالا یک شخص داون در سن ۲۳ سالگی در محل کارش میباشد)

 

یکی از دوستان عزیز سئوالاتی راجع به داون سندرم داشته و در این آپ سعی می کنم مقداری اطلاعات راجع به این بیماری در اختیار ایشان و دیگر دوستان بگذارم.

مقابله با بیماری داون سندرم

 

متاسفانه در حال حاضر هیچ نوع معالجه ای مخصوصی  برای این بیماری وجود ندارد. ولی برنامه های شفاعتی در اویل زندگی کودک مثل کار درمانی و گفتار درمانی در رابطه با مقابله با این بیماری بسیار مهم می باشد. ورزش های روزانه نیز یکی از مهمترین طرق بهتر سازی قدرت جسمی این کودکان بشمار می رود.

معالجه و درمان ناراحتی ها و بیماری های جنبی این معضل برای بهتر سازی آن بسیار مهم می باشد. والدین بایستی از جراحی قلب و روده برای از بین بردن این بیماری استفاده کنند.

افراد داون سندرم بایستی فرصت های شرکت در زندگی اجتماعی را داشته باشند. این فرصت ها در ورزش و بازی های کودکان و دیگر مناسبات اجتماعی  مثل رفتن به مدرسه میباشد.

تحقیقات نشان داده که هرچه بیشتر کودکان داون از گفتار درمانی؛ کار درمانی ؛ ورزش و شرکت در زندگی اجتماعی روزمره استفاده کنند مدت بیشتری زندگی مفید و با ثمری خواهند داشت.

در آپ های قبلی مقدار در این مورد بحث کرده ام و کپی آن ها را در ذیل خواهم آورد.

 

مورد دیگری که والدین این کودکان باید در نظر بگیرند استفاده از مواد غذائی مناسب برای کودکشان می باشد. این مواد بایستی دارای چربی بسیار کم و آهن کم و کالوری مناسب باشد. از استفاده از گوشت قرمز تا آنجا که میشود بایستی خوداری نمود.

 مقداری از آپ های گذشته:

 ‫سئوال: چه رابطه ای بین غذا دادن به کودک، زبان و مکالمه (صحبت کردن) وجود دارد؟

‫جواب: توانایی صحبت کردن از همان ساختمان جسمی استفاده میکند که برای غذا خوردن و نفس کشیدن استفاده می شود. قدرت کم عضلاتی که روی غذا خوردن اثر میگذارد روی توانایی مکالمه هم تاثیر می گذارد. در عمل غذا خوردن، کودکان به توانمندی آن عضلاتی می پردازند که روی توانایی صحبت کردن هم اثر دارد. اگر کودک در بلعیدن غذا مشکل دارد باید مسئله را با گفتار درمان و یا کار درمان ماهر در میان گذاشت. غذا درمانی می تواند به ازدیاد مهارت عضله ها کمک کند که در نوبت خود روی صحبت کردن اثر مثبت خواهد داشت.

 مربیان و والدین بایستی برای کودک کتاب بخوانند و به او کمک کنند که از طریق خواندن به مفهوم اشیا پی ببرد. مربیان و والدین بایستی کودک را به گردش در محله برده تا تجربه های روزانه زندگی را به صورت دست اول یاد بگیرد.

 مربیان و والدین بایستی به راهنمایی کودک توجه کنند. اگر او علاقه ای به چیزی نشان می دهد و یا به شئی اشاره می کند، کلمه ای که آن را توصیف میکند را به باید یاد داد.

 رفاقت با دیگر خانواده ها کمک بسیار خوبی برای والدین می باشد و این اشخاص می توانند از تجربه های یکدیگر استفاده کنند. این والدین می توانند بصورت گروهی و در جلسات مرتب و دائم نه تنها به یکدیگر کمک کنند بلکه می توانند باعث ایجاد راههای جدید برای بهبودی و کمک فرزندان خود باشند. این جلسات حتی متواند به صورت مجازی و از راه اینترنت صورت گیرد. بسیاری از والدین وبلاگ های مختلف راجع به مسائل خود در این مورد دارند که به آسانی قابل دسترس می باشد. علاقه مندان می توانند از پیوند های این وبلاگ  برای دسترسی به وبلاگ های والدین استفاده کنند.